De Morgen De Gedachte - Het is de solidariteit die een cultuur groot maakt (1171907)
Dit bericht onderteken ik graag mee.
woensdag 20 oktober 2010
woensdag 1 juli 2009
CLASS & JAZZ
Beste, Dear, Cher,
Wij zijn bijzonder fier om u de geboorte aan te kondigen van CLASS & JAZZ, een nieuw pedagogisch muzikaal project.
CLASS & JAZZ, een alternatieve muzikale opleiding op maat van iedereen.
Bezoek onze website www.classandjazz.be.
We are proud to announce the birth of CLASS & JAZZ, a new project in music pedagogy.
CLASS & JAZZ, alternative musical education tailor-made for everyone.
Please visit our website www.classandjazz.be.
Nous sommes particulièrement fiers de vous annoncer la naissance de CLASS & JAZZ, un nouveau projet en pédagogie musicale.
CLASS & JAZZ, formation musicale alternative sur mesure pour tous.
Visitez notre site web www.classandjazz.be.
donderdag 4 september 2008
Pierre Van Dormael nous a quitté
C’est Pierre « Piou » qui m’a ouvert l’esprit au monde fabuleux du jazz, il y a déjà 25 ans (soupir). Et même si nous ne sommes plus beaucoup côtoyé durant toutes ces années, son départ m’est difficile. On n’oublie pas ses « pères ».
Merci de nous laisser ta musique. On pense à toi …
maandag 28 juli 2008
Barack Obama for President !
Politici, overal in de wereld, proberen zichzelf te verkopen door hun kiezers na te hollen. En in de Westerse wereld is de trend, en het niveau, bij het “mondige” kiezerspubliek, en bij vele journalisten en commentatoren, de laatste 30-40 jaren vreselijk afgedaald naar meer egoïsme, meer stompzinnigheid, meer vervlakking onder invloed van platte commerce en dito media. De retoriek van de Westerse politici is gedurende al die jaren dan ook meer en meer opgeschoven naar wat in het Frans zeer duidelijk omschreven wordt als “bête et méchant”, een retoriek die de rechter “buik” van de samenleving doet “watertanden”. Als Belg, en dan vooral als Vlaming, weten we wel wat dit betekent wanneer men het huidige politieke stelsel aanschouwt. Men heeft steeds de politiek die men verdient, niet waar. De “silent majority”, dat deel van het kiezerspubliek dat niet wenst deel te nemen aan de stompzinnigheid, heeft zich al lang afgekeerd van de politiek, of werd stilaan meegezogen in een ongezond en naar zelfmoord neigend cynisme door te kiezen voor die stemmen die het hardst roepen: “You are either with us or against us”. (Een retoriek die ook hier in Vlaanderen overheerst!)
Barack Obama slaagt erin om deze negatieve trend om te keren en een aanzienlijk deel van de cynici terug te doen geloven, te doen hopen, dat het ook anders kan. Het is sinds Kennedy geleden dat een groot deel van de Amerikaanse, en wereld-, bevolking weer durft dromen van een betere wereld. En natuurlijk doet die bevolking dat niet vanuit het naieve geloof dat helden weer bestaan. En natuurlijk zal die bevolking Obama, mocht die president worden, kritisch opvolgen, met het nodige, gezonde, cynisme. Maar alleen maar omdat de hele Obama-campagne doet geloven dat er nog iets “verhevens” bestaat naast al het “bête et méchant” van de laatste decennia, alleen daarvoor, verdient die man om president te worden. De Amerikanen krijgen de keuze tussen “hoop” en “business as usual”. Voor mij is die keuze snel gemaakt.
En ik hoop vurig dat die “Obama trend” snel overwaait naar Europa, naar België … en naar Vlaanderen.
Barack Obama slaagt erin om deze negatieve trend om te keren en een aanzienlijk deel van de cynici terug te doen geloven, te doen hopen, dat het ook anders kan. Het is sinds Kennedy geleden dat een groot deel van de Amerikaanse, en wereld-, bevolking weer durft dromen van een betere wereld. En natuurlijk doet die bevolking dat niet vanuit het naieve geloof dat helden weer bestaan. En natuurlijk zal die bevolking Obama, mocht die president worden, kritisch opvolgen, met het nodige, gezonde, cynisme. Maar alleen maar omdat de hele Obama-campagne doet geloven dat er nog iets “verhevens” bestaat naast al het “bête et méchant” van de laatste decennia, alleen daarvoor, verdient die man om president te worden. De Amerikanen krijgen de keuze tussen “hoop” en “business as usual”. Voor mij is die keuze snel gemaakt.
En ik hoop vurig dat die “Obama trend” snel overwaait naar Europa, naar België … en naar Vlaanderen.
donderdag 19 juni 2008
Zelfkennistest voor VB’ers en andere verzuurde mensen.
Bij elke stelling zijn meerdere antwoorden mogelijk.
Ik ben tegen franstaligen/allochtonen (naar keuze), omdat
• Ik een zondebok nodig heb voor al mijn frustraties.
• Die mensen toch niet van hier zijn.
• Verscheidenheid mij afschrikt. Zijn het eigenlijk wel mensen?
• Mijn ouders ook al tegen die mensen waren. En wie ben ik om de wijsheid van mijn ouders in vraag te stellen?
• Dat een trend is bij een massa gefrustreerden zoals ik, en dat ik, als politieker, moet surfen op trends om stemmen te halen.
• Ik heb helemaal niets tegen die mensen, maar een gemeenschappelijke vijand/zondebok creëren is electoraal sluw voor een gewiekste politieker. Buiten de bovenvermelde groepen kan ik nog veel vijanden verzinnen: de tjeven, de sossen, de vakbonden, …
Ik ben gefrustreerd, omdat
• Ik naast mijn Mercedes, ook nog een BMW en een 4X4 voor mezelf, een Porsche voor mijn vrouw en een Cabrio voor elk van mijn kinderen zou willen kopen, maar daar niet voldoende voor verdien.
• Ik er niet tegen kan dat men mij steeds opnieuw, en terecht, wijst op mijn egoïsme. De waarheid kwetst nu eenmaal.
• Men mij nooit in het Vlaams kan bedienen wanneer ik in het buitenland op vakantie ben. (Wat denken die buitenlanders wel! Het is wel MIJN geld dat ik bij hen ga opdoen, hé.)
• Ik een minderwaardigheidscomplex probeer te verbergen. Mopperen en iemand anders daarvan de schuld geven is een handig psychologisch ontkenningsmechanisme.
Ik uit mijn frustraties via de politiek, omdat
• Het een perfecte vlucht is uit mijn vervelend banaal leventje.
• Er toch niets leuk te zien is op VTM en VRT. Een mens moet toch iets doen om zijn tijd te vullen, nietwaar.
• Er niet voldoende mensen zitten aan de toog van mijn stamcafé. Ik hunker naar een groter publiek. Ik wil zelf ook eens op TV verschijnen om MIJN gedacht te zeggen.
Ik stem voor het Vlaams Belang, omdat
• Ik mij in alle, of toch veel, bovenvermelde stellingen herken.
• De bovenvermelde stellingen totaal onwaar zijn en ik verontwaardigd ben.
Ik ben tegen franstaligen/allochtonen (naar keuze), omdat
• Ik een zondebok nodig heb voor al mijn frustraties.
• Die mensen toch niet van hier zijn.
• Verscheidenheid mij afschrikt. Zijn het eigenlijk wel mensen?
• Mijn ouders ook al tegen die mensen waren. En wie ben ik om de wijsheid van mijn ouders in vraag te stellen?
• Dat een trend is bij een massa gefrustreerden zoals ik, en dat ik, als politieker, moet surfen op trends om stemmen te halen.
• Ik heb helemaal niets tegen die mensen, maar een gemeenschappelijke vijand/zondebok creëren is electoraal sluw voor een gewiekste politieker. Buiten de bovenvermelde groepen kan ik nog veel vijanden verzinnen: de tjeven, de sossen, de vakbonden, …
Ik ben gefrustreerd, omdat
• Ik naast mijn Mercedes, ook nog een BMW en een 4X4 voor mezelf, een Porsche voor mijn vrouw en een Cabrio voor elk van mijn kinderen zou willen kopen, maar daar niet voldoende voor verdien.
• Ik er niet tegen kan dat men mij steeds opnieuw, en terecht, wijst op mijn egoïsme. De waarheid kwetst nu eenmaal.
• Men mij nooit in het Vlaams kan bedienen wanneer ik in het buitenland op vakantie ben. (Wat denken die buitenlanders wel! Het is wel MIJN geld dat ik bij hen ga opdoen, hé.)
• Ik een minderwaardigheidscomplex probeer te verbergen. Mopperen en iemand anders daarvan de schuld geven is een handig psychologisch ontkenningsmechanisme.
Ik uit mijn frustraties via de politiek, omdat
• Het een perfecte vlucht is uit mijn vervelend banaal leventje.
• Er toch niets leuk te zien is op VTM en VRT. Een mens moet toch iets doen om zijn tijd te vullen, nietwaar.
• Er niet voldoende mensen zitten aan de toog van mijn stamcafé. Ik hunker naar een groter publiek. Ik wil zelf ook eens op TV verschijnen om MIJN gedacht te zeggen.
Ik stem voor het Vlaams Belang, omdat
• Ik mij in alle, of toch veel, bovenvermelde stellingen herken.
• De bovenvermelde stellingen totaal onwaar zijn en ik verontwaardigd ben.
dinsdag 15 april 2008
Hoe eng de Vlaamse reflex kan zijn
Om een Kampenhoutse concertpromotor bij te staan heb ik recent een email rondgestuurd als promotiecampagne:
Op zaterdag [dd-mm-jjjj], om 20u, zal het [in deze blog niet nader genoemde artiest] spelen in de Sint Servaes-kerk van Berg (Kampenhout). (Zie ook de affiche in bijlage)
[+ bijhorende tekts in het Nederlands]
Le [artiste sans nom pour ce blog] jouera le samedi [jj-mm-aaaa], à 20h, à l’église Saint Servaes de Berg (Kampenhout). (Voir aussi l’affiche en attache)
[+ bijhorende tekst in het Frans]
Dit was de reactie van een Kampenhoutse burger, met kopie naar burgemeester en schepenen:
Geachte Heer Van Goubergen,
Het zal U misschien ontgaan zijn, maar Kampenhout behoort echt niet tot de faciliteitengemeenten !
Wij betreuren het te moeten vaststellen dat voor een concert dat in Kampenhout georganiseerd wordt, een tweetalige campagne gevoerd wordt.
Als verantwoordelijke van de muziekschool Kampenhout, bezoldigd door de gemeente Kampenhout en voorzitter van een Vlaamse (?) politieke partij in Kampenhout zou U toch beter mogen weten…
Wij lichten hier tevens de Heer burgemeester, bevoegd voor Vlaams karakter, schepen van onderwijs en schepen van cultuur in over Uw gebrek aan inspanning om het Vlaams karakter in onze gemeente te verdedigen.
Dit was mijn antwoord:
Geachte Heer,
Dit noem ik nu een schoolvoorbeeld van het gezegde “Als men een hond wil slaan, kan men allicht een stok vinden.”
Misschien is u ontgaan dat het aangekondigd concert ééntje is met internationale uitstraling. Misschien ontgaat u eveneens dat, volgens uw Vlaamse redenering, het buitenland begint op slechts 16 kilometer van onze kerktoren. Misschien ontgaat u ook dat muziek, en kunst in het algemeen, géén grenzen kent, en dat het dus mogelijk is om ook “internationaal” publiek warm te maken om naar dit hoogstaande concert te komen kijken. Mijn campagne is in een straal van 80 kilometer rondgestuurd, omdat het [niet nader genoemd artiest] een uitstraling heeft tot in Koeweit, op 4.340 km van hier. Of vindt u dat ik onze artiesten een “internationaal” publiek niet mag gunnen?
Volgens uw redenering moesten we aan het [niet nader genoemd artiest] ook misschien vragen om alleen werken van Peter Benoit en Frederik Devreese te spelen.
U vindt dit overdreven? Insgelijks.
Met vriendelijke groeten/Salutations amicales/Kind regards
Raphaël Van Goubergen
Dit lijkt me echt onverzoenbaar! De “kleingeestige, enge, taalgevoelige kerktorenmentaliteit” tegenover de “multiculturele wereldburger mentaliteit”.
De zeer terechte vraag is: “Waar gaat Vlaanderen naartoe wanneer de eersten het pleit winnen?”
Lees ook de reacties!
Deze internauten vroegen me de afbeelding bij hun reactie te plaatsen:
Wij kregen hier een uitnodiging vanwege nieuwe, Vlaamse, wijnbouwers die zich in Capestang (Zuid-Frankrijk) hebben gevestigd. Deze brief werd in 3 talen opgesteld, verstuurd in Frankrijk, betreffende een Frans domein, naar personen die in Frankrijk zijn gevestigd (zie afbeelding). We vroegen onze Capestaanse medeburgers wat ze ervan vonden. Ze vonden dat helemaal OK.
Leuk, hé!
Anne & Christian
Op zaterdag [dd-mm-jjjj], om 20u, zal het [in deze blog niet nader genoemde artiest] spelen in de Sint Servaes-kerk van Berg (Kampenhout). (Zie ook de affiche in bijlage)
[+ bijhorende tekts in het Nederlands]
Le [artiste sans nom pour ce blog] jouera le samedi [jj-mm-aaaa], à 20h, à l’église Saint Servaes de Berg (Kampenhout). (Voir aussi l’affiche en attache)
[+ bijhorende tekst in het Frans]
Dit was de reactie van een Kampenhoutse burger, met kopie naar burgemeester en schepenen:
Geachte Heer Van Goubergen,
Het zal U misschien ontgaan zijn, maar Kampenhout behoort echt niet tot de faciliteitengemeenten !
Wij betreuren het te moeten vaststellen dat voor een concert dat in Kampenhout georganiseerd wordt, een tweetalige campagne gevoerd wordt.
Als verantwoordelijke van de muziekschool Kampenhout, bezoldigd door de gemeente Kampenhout en voorzitter van een Vlaamse (?) politieke partij in Kampenhout zou U toch beter mogen weten…
Wij lichten hier tevens de Heer burgemeester, bevoegd voor Vlaams karakter, schepen van onderwijs en schepen van cultuur in over Uw gebrek aan inspanning om het Vlaams karakter in onze gemeente te verdedigen.
Dit was mijn antwoord:
Geachte Heer,
Dit noem ik nu een schoolvoorbeeld van het gezegde “Als men een hond wil slaan, kan men allicht een stok vinden.”
Misschien is u ontgaan dat het aangekondigd concert ééntje is met internationale uitstraling. Misschien ontgaat u eveneens dat, volgens uw Vlaamse redenering, het buitenland begint op slechts 16 kilometer van onze kerktoren. Misschien ontgaat u ook dat muziek, en kunst in het algemeen, géén grenzen kent, en dat het dus mogelijk is om ook “internationaal” publiek warm te maken om naar dit hoogstaande concert te komen kijken. Mijn campagne is in een straal van 80 kilometer rondgestuurd, omdat het [niet nader genoemd artiest] een uitstraling heeft tot in Koeweit, op 4.340 km van hier. Of vindt u dat ik onze artiesten een “internationaal” publiek niet mag gunnen?
Volgens uw redenering moesten we aan het [niet nader genoemd artiest] ook misschien vragen om alleen werken van Peter Benoit en Frederik Devreese te spelen.
U vindt dit overdreven? Insgelijks.
Met vriendelijke groeten/Salutations amicales/Kind regards
Raphaël Van Goubergen
Dit lijkt me echt onverzoenbaar! De “kleingeestige, enge, taalgevoelige kerktorenmentaliteit” tegenover de “multiculturele wereldburger mentaliteit”.
De zeer terechte vraag is: “Waar gaat Vlaanderen naartoe wanneer de eersten het pleit winnen?”
Lees ook de reacties!
Deze internauten vroegen me de afbeelding bij hun reactie te plaatsen:
Wij kregen hier een uitnodiging vanwege nieuwe, Vlaamse, wijnbouwers die zich in Capestang (Zuid-Frankrijk) hebben gevestigd. Deze brief werd in 3 talen opgesteld, verstuurd in Frankrijk, betreffende een Frans domein, naar personen die in Frankrijk zijn gevestigd (zie afbeelding). We vroegen onze Capestaanse medeburgers wat ze ervan vonden. Ze vonden dat helemaal OK.
Leuk, hé!
Anne & Christian
vrijdag 21 december 2007
And now ... something completely different!
Vergeten we even de Vlaamse/Waalse/Belgische navelstaarderij!
Kennen jullie KIVA, loans that change lives?
www.kiva.org is a non-profit organisatie die je de mogelijkheid biedt om ondernemers in ontwikkelingslanden kleine sommen geld te lenen tegen 0% intrest (microfinance). Hiermee kunnen wij, als individu, kapitaal ter beschikking stellen aan arme mensen – om een naaimachine, vee, enz … te kopen – zodat ze de nodige investeringen kunnen doen om zichzelf uit de vicieuze cirkel van de armoede te werken.
Wanneer je geld is terugbetaald kan je weer iemand anders helpen. Enzovoort …
Zelf heb ik, begin november 2007, 150 $ geïnvesteerd, en help ik hiermee een vrouw uit Ecuador om een winkeltje in cosmetica op te richten. 12% van de lening is ondertussen al terugbetaald. Ik kijk al uit naar een volgende lening.
Uiteindelijk is het leuker om te weten dat dit kleine bedrag mensen in de wereld kan helpen, dan om dat geld op de bank te laten staan of het op te doen aan de zoveelste elektronische gadget.
Wanneer wordt zoiets ook opgericht voor onze mensen, hier in België, die het ook moeilijk hebben om aan de armoedespiraal te ontsnappen?
Kennen jullie KIVA, loans that change lives?
www.kiva.org is a non-profit organisatie die je de mogelijkheid biedt om ondernemers in ontwikkelingslanden kleine sommen geld te lenen tegen 0% intrest (microfinance). Hiermee kunnen wij, als individu, kapitaal ter beschikking stellen aan arme mensen – om een naaimachine, vee, enz … te kopen – zodat ze de nodige investeringen kunnen doen om zichzelf uit de vicieuze cirkel van de armoede te werken.
Wanneer je geld is terugbetaald kan je weer iemand anders helpen. Enzovoort …
Zelf heb ik, begin november 2007, 150 $ geïnvesteerd, en help ik hiermee een vrouw uit Ecuador om een winkeltje in cosmetica op te richten. 12% van de lening is ondertussen al terugbetaald. Ik kijk al uit naar een volgende lening.
Uiteindelijk is het leuker om te weten dat dit kleine bedrag mensen in de wereld kan helpen, dan om dat geld op de bank te laten staan of het op te doen aan de zoveelste elektronische gadget.
Wanneer wordt zoiets ook opgericht voor onze mensen, hier in België, die het ook moeilijk hebben om aan de armoedespiraal te ontsnappen?
donderdag 13 december 2007
Een (zéér bescheiden) terugkeer van nuance, van perspectief, van rede?
Het Leterme/radio mille collines/RTBF incident, gekoppeld aan de verjaardag van “Bye Bye, Belgium”, heeft een (licht) zuiverend effect op de media en op de opinies. Eindelijk lezen en horen we meer nuance, meer perspectief, meer redelijkheid.
Toch blijft het voor sommigen, Peter Vandermeersch van De Standaard op kop, nog te moeilijk om de eigen partijdigheid toe te geven, in te zien. Voor vele Vlamingen blijft het vooral de Franstalige pers die zich schuldig maakt aan partijdigheid. Zelf blijven ze overtuigd van hun absolute objectiviteit, van het eigen groot gelijk.
Opvallend is wel dat dit groot gelijk ook, en nog steeds, een groot draagvlak heeft in Vlaanderen, wat de eigen nuancering niet helpt natuurlijk. Nochtans zou een al te groot consensus moeten tot wantrouwen nopen. Wat is nog de eigen mening in de “groepsmening”? Hoe opgefokt, opgelegd, gehersenspoeld, totalitair is die mening? Waar blijven de sceptici?
Eerlijk, sinds deze week zijn de kritische geesten in de Vlaamse pers terug! Eindelijk. Het laatste jaar kwamen ze nochtans zeer weinig aan bod. Alsof ze spreekverbod hadden. Of waren ze het, begrijpelijkerwijze, moe om tegen de stroming in te varen?
In de Franstalige pers, en opinie, leest men veel meer verschillende meningen, niet altijd genuanceerd, dat is waar. Maar die verscheidenheid is, en blijft, opvallend. De Franstaligen zijn niet unaniem over de hele lijn, behalve dan, misschien, over hun emotionele (?) band met België. Op een of ander manier komt dit veel natuurlijker over. Er bestaat bij hen géén “afgesproken” opinie waarbij het not done is deze in vraag te stellen. Het debat is er levendiger. Is het daardoor dat de meest extreme standpunten er weinig voeten aan de grond krijgen?
Vlaanderen moet erkennen dat het “eigen volk eerst”-discours, dat door enkele heethoofden in alle geledingen van het “Vlaamse Volk” is binnengesmokkeld, onsympathiek, erger, gevaarlijk overkomt. Ik blijf erbij: Franstaligen kunnen echt superdom uit de hoek komen, en dat kan echt wel op de zenuwen gaan werken, maar dat vind ik nog steeds niet onsympathiek, laat staan gevaarlijk.
En toegegeven, in de steeds grotere communautaire polarisatie blijft het moeilijk om objectief te blijven, zowel voor Vlamingen als voor Franstaligen. Wanneer de eigen groep wordt aangevallen steekt de natuurlijke reflex, ter verdediging van de eigen stam, de kop op. En dan begint het kleuterspelletje, hé: "ja maar, hij was eerst!". Laat dat nu net het spektakel zijn dat onze politici al zolang presenteren, gevolgd, gesteund en bevestigd door “hun” media. Het wordt hoog tijd dat het debat wordt opgetild naar een volwassen niveau. Ging het tenslotte niet om “goed bestuur”? Wanneer stopt de woordenstrijd? Wanneer begint het “echt” debat?
En, al bij al, we schrijven op blogs, op fora, … We proberen ook onze (?) mening te laten horen. En toch blijven we gefrustreerd achter. Zolang de twee gemeenschappen, en hun democratische, culturele, journalistieke vertegenwoordigers, blijven ruziën, voelen we ons eigenlijk als een angstig kind dat wenst dat de ruzie tussen papa en mama nu eindelijk zou stoppen … en dat het eten nu eens op tafel komt.
Toch blijft het voor sommigen, Peter Vandermeersch van De Standaard op kop, nog te moeilijk om de eigen partijdigheid toe te geven, in te zien. Voor vele Vlamingen blijft het vooral de Franstalige pers die zich schuldig maakt aan partijdigheid. Zelf blijven ze overtuigd van hun absolute objectiviteit, van het eigen groot gelijk.
Opvallend is wel dat dit groot gelijk ook, en nog steeds, een groot draagvlak heeft in Vlaanderen, wat de eigen nuancering niet helpt natuurlijk. Nochtans zou een al te groot consensus moeten tot wantrouwen nopen. Wat is nog de eigen mening in de “groepsmening”? Hoe opgefokt, opgelegd, gehersenspoeld, totalitair is die mening? Waar blijven de sceptici?
Eerlijk, sinds deze week zijn de kritische geesten in de Vlaamse pers terug! Eindelijk. Het laatste jaar kwamen ze nochtans zeer weinig aan bod. Alsof ze spreekverbod hadden. Of waren ze het, begrijpelijkerwijze, moe om tegen de stroming in te varen?
In de Franstalige pers, en opinie, leest men veel meer verschillende meningen, niet altijd genuanceerd, dat is waar. Maar die verscheidenheid is, en blijft, opvallend. De Franstaligen zijn niet unaniem over de hele lijn, behalve dan, misschien, over hun emotionele (?) band met België. Op een of ander manier komt dit veel natuurlijker over. Er bestaat bij hen géén “afgesproken” opinie waarbij het not done is deze in vraag te stellen. Het debat is er levendiger. Is het daardoor dat de meest extreme standpunten er weinig voeten aan de grond krijgen?
Vlaanderen moet erkennen dat het “eigen volk eerst”-discours, dat door enkele heethoofden in alle geledingen van het “Vlaamse Volk” is binnengesmokkeld, onsympathiek, erger, gevaarlijk overkomt. Ik blijf erbij: Franstaligen kunnen echt superdom uit de hoek komen, en dat kan echt wel op de zenuwen gaan werken, maar dat vind ik nog steeds niet onsympathiek, laat staan gevaarlijk.
En toegegeven, in de steeds grotere communautaire polarisatie blijft het moeilijk om objectief te blijven, zowel voor Vlamingen als voor Franstaligen. Wanneer de eigen groep wordt aangevallen steekt de natuurlijke reflex, ter verdediging van de eigen stam, de kop op. En dan begint het kleuterspelletje, hé: "ja maar, hij was eerst!". Laat dat nu net het spektakel zijn dat onze politici al zolang presenteren, gevolgd, gesteund en bevestigd door “hun” media. Het wordt hoog tijd dat het debat wordt opgetild naar een volwassen niveau. Ging het tenslotte niet om “goed bestuur”? Wanneer stopt de woordenstrijd? Wanneer begint het “echt” debat?
En, al bij al, we schrijven op blogs, op fora, … We proberen ook onze (?) mening te laten horen. En toch blijven we gefrustreerd achter. Zolang de twee gemeenschappen, en hun democratische, culturele, journalistieke vertegenwoordigers, blijven ruziën, voelen we ons eigenlijk als een angstig kind dat wenst dat de ruzie tussen papa en mama nu eindelijk zou stoppen … en dat het eten nu eens op tafel komt.
vrijdag 23 november 2007
Deze is ECHT goed! :-)
Lees de tekst "L'avis de Thomas Gunzig sur la crise politique belge !" ou l’expression littéraire de ce que tout le monde pense tout bas…
Inderdaad "de litteraire vertaling van wat iedereen denkt!".
Inderdaad "de litteraire vertaling van wat iedereen denkt!".
dinsdag 20 november 2007
Aah! Eindelijk ...
... een Vlaamse PERS opinie die niet partijdig is. Lees het stukje Sire, van Joël De Ceulaer in de Knack.
Komaan journalisten! Meer van dat a.u.b.!
Komaan journalisten! Meer van dat a.u.b.!
maandag 19 november 2007
De Vlaamse pers is toch … ongelooflijk.
18 november 2007: 35.000 mensen komen op straat voor de eenheid van België.
19 november 2007, de algemene teneur in de Vlaamse pers:
Sommige kranten rapporteren (een beetje) over de mars, andere zwijgen er gewoon over. Net zoals ze die ook op voorhand verzwegen hebben uit schrik dat er, misschien toch, Vlamingen naartoe zouden gaan?
In de meeste edito’s staat “Ja maar, je moet dat relativeren”. Het valt me steeds op dat, telkens er iets gebeurt in de richting van het “Vlaamsch Gedoe”, de Vlaamse pers dat ophemelt. Wanneer iets er tegen in gaat, dat moet men dat relativeren.
“Trouwens, er waren weinig Vlamingen”. Ah ja, natuurlijk, zelfs de Vlaamse pers was er niet! (Waarbij ik me afvraag hoe ze eigenlijk weten dat er weinig Vlamingen waren? Maar ja, hoogstwaarschijnlijk gaan ze ervan uit dat Vlamingen, “echte” Vlamingen, niet aan zo’n mars kunnen/zouden/willen meedoen.) Zelf was ik daar, en niet als enige Vlaming, maar waarschijnlijk ben ik (en de anderen) géén echte Vlaming. Ah neen, ik (wij) beschouw mezelf als Belg. Ik (wij) tel dan ook niet mee.
Constant moet ik horen dat de Franstalige pers een hetze creëert tegen de “Vlamingen”, door te schrijven dat vele Vlamingen België, het liefst, al begraven willen hebben. Maar een objectieve Vlaamse pers, die vind ik toch ook niet, hoor.
En toegeven dat ze inderdaad België al het liefst begraven willen hebben? "Ho, wij? NEEN! Wie durft dat te beweren?"
Pure kwade trouw! Zuivere hypocrisie. Tsjevenmanieren.
Lees ook volgende tekst van Staf De Wilde!
19 november 2007, de algemene teneur in de Vlaamse pers:
Sommige kranten rapporteren (een beetje) over de mars, andere zwijgen er gewoon over. Net zoals ze die ook op voorhand verzwegen hebben uit schrik dat er, misschien toch, Vlamingen naartoe zouden gaan?
In de meeste edito’s staat “Ja maar, je moet dat relativeren”. Het valt me steeds op dat, telkens er iets gebeurt in de richting van het “Vlaamsch Gedoe”, de Vlaamse pers dat ophemelt. Wanneer iets er tegen in gaat, dat moet men dat relativeren.
“Trouwens, er waren weinig Vlamingen”. Ah ja, natuurlijk, zelfs de Vlaamse pers was er niet! (Waarbij ik me afvraag hoe ze eigenlijk weten dat er weinig Vlamingen waren? Maar ja, hoogstwaarschijnlijk gaan ze ervan uit dat Vlamingen, “echte” Vlamingen, niet aan zo’n mars kunnen/zouden/willen meedoen.) Zelf was ik daar, en niet als enige Vlaming, maar waarschijnlijk ben ik (en de anderen) géén echte Vlaming. Ah neen, ik (wij) beschouw mezelf als Belg. Ik (wij) tel dan ook niet mee.
Constant moet ik horen dat de Franstalige pers een hetze creëert tegen de “Vlamingen”, door te schrijven dat vele Vlamingen België, het liefst, al begraven willen hebben. Maar een objectieve Vlaamse pers, die vind ik toch ook niet, hoor.
En toegeven dat ze inderdaad België al het liefst begraven willen hebben? "Ho, wij? NEEN! Wie durft dat te beweren?"
Pure kwade trouw! Zuivere hypocrisie. Tsjevenmanieren.
Lees ook volgende tekst van Staf De Wilde!
zondag 11 november 2007
Communautaire radicalisering verweest al jaren de Belgen.
Al 46 jaar heb ik, en vele anderen met mij, géén recht om Belg te zijn. Kind van een Waalse moeder en van een Vlaamse vader, tweetalig opgevoed, werd ik als kind, in Franstalige kringen steeds als “le flamand”, en in Vlaamse kringen steeds als “franskiljon” bestempeld. Uitleggen dat ik noch het één, noch het ander, maar wel een "goede tweetalige Belg" was mocht nooit baten. Als volwassene moest ik ontdekken dat het onmogelijk is om als tweetalige opgenomen te worden in administratieve gegevensbestanden. Men MOET kiezen voor de ene, of de andere, taal. Men moet, in ander woorden, steeds een deel van zichzelf verzwijgen, en afsnijden, om in het zogenaamd "federaal" model te passen. Het is een regelrechte schande.
De “Belgische” politiek, die onder druk van het “communautaire” al meer dan 50 jaar werd gevoerd heeft dit alleen maar verergerd. Ik woon mijn leven lang al in Vlaanderen, ben getrouwd met een prachtige Vlaamse vrouw van wie ik hou, ik spreek Vlaams, werk in het Vlaams met Vlamingen die ik graag zie. Mij echter vragen om de Vlaamse “nationaliteit” te kiezen, iets waar de nationalisten en andere separatisten zonder nuance op aansturen, is mij vragen om mijn Waalse moeder, en oorsprong, te verstoten. Omgekeerd zou ik mijn Vlaamse vader, en oorsprong, moeten verstoten. Ik weiger om verplicht wees te worden gemaakt om de onredelijke romantische dromen van enkele nationalisten te bevredigen. Ik weiger om mijn ouders, dewelke ook, te moeten verstoten.
Belg zijn is dus verre van surrealistisch, zoals de “bon mot” in intellectuele kringen het de laatste jaren wel eens wil gezegd hebben. Het is integendeel een zeer reëel, en menselijk, gegeven. Wat surrealistisch is, is het feit dat al die geradicaliseerde politici, en hun maar al te volgzame publieke opinie, hun eigen “andere” oorsprong al lang verstoten en verloochend hebben. De correctheid verbiedt me om maar al te persoonlijk te worden, maar het is duidelijk, alleen maar aan sommige achternamen te zien, dat vele vooraanstaande geradicaliseerde politici ook wel een Belgisch “product” zijn, te beginnen bij onze huidige kandidaat eerste minister.
Het ergste is nog wel dat het nooit de tweetaligen zijn die een probleem hebben om de taal te spreken van hun medemens. Het zijn de eentaligen, en de enge nationalisten, die, door gebrek aan respect voor de andere gemeenschap, nu ook alle echte “goede” tweetalige Belgen een hartverscheurende keuze willen laten maken.
SCHANDE !
De “Belgische” politiek, die onder druk van het “communautaire” al meer dan 50 jaar werd gevoerd heeft dit alleen maar verergerd. Ik woon mijn leven lang al in Vlaanderen, ben getrouwd met een prachtige Vlaamse vrouw van wie ik hou, ik spreek Vlaams, werk in het Vlaams met Vlamingen die ik graag zie. Mij echter vragen om de Vlaamse “nationaliteit” te kiezen, iets waar de nationalisten en andere separatisten zonder nuance op aansturen, is mij vragen om mijn Waalse moeder, en oorsprong, te verstoten. Omgekeerd zou ik mijn Vlaamse vader, en oorsprong, moeten verstoten. Ik weiger om verplicht wees te worden gemaakt om de onredelijke romantische dromen van enkele nationalisten te bevredigen. Ik weiger om mijn ouders, dewelke ook, te moeten verstoten.
Belg zijn is dus verre van surrealistisch, zoals de “bon mot” in intellectuele kringen het de laatste jaren wel eens wil gezegd hebben. Het is integendeel een zeer reëel, en menselijk, gegeven. Wat surrealistisch is, is het feit dat al die geradicaliseerde politici, en hun maar al te volgzame publieke opinie, hun eigen “andere” oorsprong al lang verstoten en verloochend hebben. De correctheid verbiedt me om maar al te persoonlijk te worden, maar het is duidelijk, alleen maar aan sommige achternamen te zien, dat vele vooraanstaande geradicaliseerde politici ook wel een Belgisch “product” zijn, te beginnen bij onze huidige kandidaat eerste minister.
Het ergste is nog wel dat het nooit de tweetaligen zijn die een probleem hebben om de taal te spreken van hun medemens. Het zijn de eentaligen, en de enge nationalisten, die, door gebrek aan respect voor de andere gemeenschap, nu ook alle echte “goede” tweetalige Belgen een hartverscheurende keuze willen laten maken.
SCHANDE !
donderdag 8 november 2007
Vlaamse politiekers … (zucht)
Ziezo! Het is nu eens duidelijk gezegd door (bijna) ALLE Vlaamse politiekers (dank u, Groen! voor jullie gezond verstand.). Dat al die Franstaligen uit de rand van Brussel nu maar eens begrijpen dat we ze alleen nog zullen aanvaarden wanneer ze allen Vlaams spreken (liefst géén Frans meer, hé! Want dan durven ze die duivelse taal nog wel eens onder elkaar gebruiken, jakkes!) en voor Vlaamse politiekers stemmen. WANT, de Vlaamse Grond heeft toch ook haar rechten!
Mijn inziens heeft die grond nooit gepiept over taalrechten, welke prehistorische kreten, Keltische of Latijnse dialecten, Spaanse, Oostenrijkse, Vlaamse of andere talen er ook op werden gesproken. Het enige echte recht dat die grond heeft is om eens te hard te kreunen onder de groeiende vervuiling door haar inwoners, van welke komaf deze ook zijn. Grondrechten hebben te maken met ecologie! (Moet ik nu toch lid worden van Groen! of zal sp.a eindelijk ook eens het licht gaan zien?) Maar wat met mensenrechten?
Artikel 2 van de UNIVERSELE VERKLARING VAN DE RECHTEN VAN DE MENS
Een ieder heeft aanspraak op alle rechten en vrijheden, in deze Verklaring opgesomd, zonder enig onderscheid van welke aard ook, zoals ras, kleur, geslacht, taal, godsdienst, politieke of andere overtuiging, nationale of maatschappelijke afkomst, eigendom, geboorte of andere status.
Verder zal geen onderscheid worden gemaakt naar de politieke, juridische of internationale status van het land of gebied, waartoe iemand behoort, onverschillig of het een onafhankelijk, trust-, of niet-zelfbesturend gebied betreft, dan wel of er een andere beperking van de soevereiniteit bestaat.
Artikel 7
Allen zijn gelijk voor de wet en hebben zonder onderscheid aanspraak op gelijke bescherming door de wet. Allen hebben aanspraak op gelijke bescherming tegen iedere achterstelling in strijd met deze Verklaring en tegen iedere ophitsing tot een dergelijke achterstelling.
Dat deze Franstalige medemensen niet meer zouden mogen stemmen op Franstalige politiekers uit Brussel, och God, daar bewijst men hen zelfs nog een dienst mee: kiezen tussen slechte Franstalige of slechte Vlaamse politiekers is immers géén keuze. “Die” splitsing is een spel van de “politique politicienne”, een kleuterbedoeling: “Die Franstalige is met MIJN stemmen gaan lopen, Mama!!”. Zielig!
Dat men ze het recht ontnemen om in hun eigen taal te mogen communiceren met de overheid (faciliteitengemeenten) en het gerecht is WEL in strijd met de mensenrechten. Wie ligt daar eigenlijk, in Vlaanderen, nog van wakker? Waarom tekenen de Vlaamse politiekers niet het verdrag over de minderheden, daarmee ook in strijd met Europa?
Omdat de Vlaamse politiekers, en opinie, nog altijd leven met het cliché van die zelfgenoegzame Franstalige Madam die, neerbuigend en met toegeknepen neus, haar hautain Frans durft gebruiken, zonder respect voor haar Vlaamse medemens. Klopt dat beeld nog? Zo ja, dan zal die zelfgenoegzame Madam, terecht, zelf wel alle respect verliezen bij haar medemens. Daarvoor zijn mensen slim genoeg, politiekers zijn dat duidelijk NIET. Zulke irritante menselijke kleingeestigheden vinden wel een uitkomst in het “gewone” leven, niet in politieke wetten. Respect is iets dat men verdient, niet iets dat men oplegt. Het OPLEGGEN van respect is een TOTALITAIRE reflex.
De waarheid is dat sommige Vlamingen al lang vast zijn blijven steken in een achterhoedegevecht, in de strijd die onze voorvaders, terecht, en volkomen volgens die mensenrechten, hebben moeten voeren. Ze weten niet van ophouden, vanuit een nog niet opgelost complex van minderwaardigheid. Het betreft hier géén “politieke” zaak, maar een ernstig “psychologisch” ziektebeeld.
Sorry, als socialist en humanist, kan ik géén enkele poging om mensenrechten af te nemen goedkeuren. Dat ik mij daar heel eenzaam bij voel in Vlaanderen, zelfs in de eigen partij, is iets dat mij in stijgende mate verontrust. Moet ik nu verwachten dat "men" bakstenen gaat komen gooien door mijn vensters?
Mijn inziens heeft die grond nooit gepiept over taalrechten, welke prehistorische kreten, Keltische of Latijnse dialecten, Spaanse, Oostenrijkse, Vlaamse of andere talen er ook op werden gesproken. Het enige echte recht dat die grond heeft is om eens te hard te kreunen onder de groeiende vervuiling door haar inwoners, van welke komaf deze ook zijn. Grondrechten hebben te maken met ecologie! (Moet ik nu toch lid worden van Groen! of zal sp.a eindelijk ook eens het licht gaan zien?) Maar wat met mensenrechten?
Artikel 2 van de UNIVERSELE VERKLARING VAN DE RECHTEN VAN DE MENS
Een ieder heeft aanspraak op alle rechten en vrijheden, in deze Verklaring opgesomd, zonder enig onderscheid van welke aard ook, zoals ras, kleur, geslacht, taal, godsdienst, politieke of andere overtuiging, nationale of maatschappelijke afkomst, eigendom, geboorte of andere status.
Verder zal geen onderscheid worden gemaakt naar de politieke, juridische of internationale status van het land of gebied, waartoe iemand behoort, onverschillig of het een onafhankelijk, trust-, of niet-zelfbesturend gebied betreft, dan wel of er een andere beperking van de soevereiniteit bestaat.
Artikel 7
Allen zijn gelijk voor de wet en hebben zonder onderscheid aanspraak op gelijke bescherming door de wet. Allen hebben aanspraak op gelijke bescherming tegen iedere achterstelling in strijd met deze Verklaring en tegen iedere ophitsing tot een dergelijke achterstelling.
Dat deze Franstalige medemensen niet meer zouden mogen stemmen op Franstalige politiekers uit Brussel, och God, daar bewijst men hen zelfs nog een dienst mee: kiezen tussen slechte Franstalige of slechte Vlaamse politiekers is immers géén keuze. “Die” splitsing is een spel van de “politique politicienne”, een kleuterbedoeling: “Die Franstalige is met MIJN stemmen gaan lopen, Mama!!”. Zielig!
Dat men ze het recht ontnemen om in hun eigen taal te mogen communiceren met de overheid (faciliteitengemeenten) en het gerecht is WEL in strijd met de mensenrechten. Wie ligt daar eigenlijk, in Vlaanderen, nog van wakker? Waarom tekenen de Vlaamse politiekers niet het verdrag over de minderheden, daarmee ook in strijd met Europa?
Omdat de Vlaamse politiekers, en opinie, nog altijd leven met het cliché van die zelfgenoegzame Franstalige Madam die, neerbuigend en met toegeknepen neus, haar hautain Frans durft gebruiken, zonder respect voor haar Vlaamse medemens. Klopt dat beeld nog? Zo ja, dan zal die zelfgenoegzame Madam, terecht, zelf wel alle respect verliezen bij haar medemens. Daarvoor zijn mensen slim genoeg, politiekers zijn dat duidelijk NIET. Zulke irritante menselijke kleingeestigheden vinden wel een uitkomst in het “gewone” leven, niet in politieke wetten. Respect is iets dat men verdient, niet iets dat men oplegt. Het OPLEGGEN van respect is een TOTALITAIRE reflex.
De waarheid is dat sommige Vlamingen al lang vast zijn blijven steken in een achterhoedegevecht, in de strijd die onze voorvaders, terecht, en volkomen volgens die mensenrechten, hebben moeten voeren. Ze weten niet van ophouden, vanuit een nog niet opgelost complex van minderwaardigheid. Het betreft hier géén “politieke” zaak, maar een ernstig “psychologisch” ziektebeeld.
Sorry, als socialist en humanist, kan ik géén enkele poging om mensenrechten af te nemen goedkeuren. Dat ik mij daar heel eenzaam bij voel in Vlaanderen, zelfs in de eigen partij, is iets dat mij in stijgende mate verontrust. Moet ik nu verwachten dat "men" bakstenen gaat komen gooien door mijn vensters?
donderdag 25 oktober 2007
Kiezen we voor taalnationalisme of voor … gezond verstand?
Eentaligheid verdedigen in de 21ste eeuw is even absurd als analfabetisme verdedigen in de 19de eeuw. België heeft steeds als voordeel gehad dat het een meertalig land was. De talenkennis die hier automatisch uit voortvloeit, heeft de Belgen géén windeieren gelegd, zowel op economisch als op politiek vlak (in de Europese eenmaking).
België mist dus al 70 jaar, sinds de taalwet van 1932, de geschiedenis en de vooruitgang. In plaats van voor eentaligheid te kiezen in het onderwijs had men het Vlaamse voorstel om overal tweetaligheid te verplichten moeten volgen. Niet zo! Toch zegt het gezonde verstand dat toen DE kans gemist is om echt vooruitstrevend te zijn op gebied van talenkennis.
Net nu de Franstaligen stilaan het belang ontdekken van het Nederlands als 2de taal, net nu zij hun onderwijs hervormen met Nederlandse “onderdompelings”-scholen, net nu zij blijkbaar wel klaar zijn voor tweetaligheid, nu blijken de Vlamingen niet meer in zo’n tweetalig avontuur te geloven, uit een irrationele vrees voor het verlies voor de eigen identiteit en taal. De onnozelste argumenten worden geuit om toch maar de Vlaamse eentaligheid te verdedigen (Ja maar, ze kunnen nog niet eens hun eigen taal correct beheersen - sic!).
Het is bedroevend om te merken hoe weinig mensen meertalig zijn, hoe weinig mensen hierdoor kunnen genieten van een brede kijk op de wereld en de wereldcultuur, hoe “wereld-analfabeet” ze hierdoor worden, en erger, hoe er hierdoor een politiek wordt gevoerd van permanente cultuurvervlakking en zelfs -verlaging.
Men heeft in het verleden het onderwijs verplicht gemaakt om analfabetisme tegen te gaan. Waarom verplicht men het tweetalig onderwijs niet om ééntaligheid tegen te gaan? Wilt men eigenlijk wel ECHTE kansen aanbieden aan onze jeugd? Of vinden we het taalnationalisme belangrijker dan de individuele rijkdom die men kan genieten dankzij meertaligheid?
België mist dus al 70 jaar, sinds de taalwet van 1932, de geschiedenis en de vooruitgang. In plaats van voor eentaligheid te kiezen in het onderwijs had men het Vlaamse voorstel om overal tweetaligheid te verplichten moeten volgen. Niet zo! Toch zegt het gezonde verstand dat toen DE kans gemist is om echt vooruitstrevend te zijn op gebied van talenkennis.
Net nu de Franstaligen stilaan het belang ontdekken van het Nederlands als 2de taal, net nu zij hun onderwijs hervormen met Nederlandse “onderdompelings”-scholen, net nu zij blijkbaar wel klaar zijn voor tweetaligheid, nu blijken de Vlamingen niet meer in zo’n tweetalig avontuur te geloven, uit een irrationele vrees voor het verlies voor de eigen identiteit en taal. De onnozelste argumenten worden geuit om toch maar de Vlaamse eentaligheid te verdedigen (Ja maar, ze kunnen nog niet eens hun eigen taal correct beheersen - sic!).
Het is bedroevend om te merken hoe weinig mensen meertalig zijn, hoe weinig mensen hierdoor kunnen genieten van een brede kijk op de wereld en de wereldcultuur, hoe “wereld-analfabeet” ze hierdoor worden, en erger, hoe er hierdoor een politiek wordt gevoerd van permanente cultuurvervlakking en zelfs -verlaging.
Men heeft in het verleden het onderwijs verplicht gemaakt om analfabetisme tegen te gaan. Waarom verplicht men het tweetalig onderwijs niet om ééntaligheid tegen te gaan? Wilt men eigenlijk wel ECHTE kansen aanbieden aan onze jeugd? Of vinden we het taalnationalisme belangrijker dan de individuele rijkdom die men kan genieten dankzij meertaligheid?
zaterdag 25 augustus 2007
Nationalisme, Vrije meningsuiting: verstandige bijdragen van verstandige mensen
Ik blijf verheugd bij het lezen van sommige bloggers. Spijtig dat deze bijdragen niet altijd hun weg vinden in de samenleving. Daarom deze kleine "push".
Lees Michel Kuijken over "Nationalisme": La Belgique, Leterme et le coup de la "Brabançonne"... on zappe ?
Lees ook Staf De Wilde over "Vrije Meningsuiting": Dedecker over vrije meningsuiting en vrije meningsuiting-vervolg
Lees Michel Kuijken over "Nationalisme": La Belgique, Leterme et le coup de la "Brabançonne"... on zappe ?
Lees ook Staf De Wilde over "Vrije Meningsuiting": Dedecker over vrije meningsuiting en vrije meningsuiting-vervolg
vrijdag 24 augustus 2007
België: zijn er dan toch mensen die nadenken?
Bij het lezen van een paar artikels/opinies vind ik een toch nog een zekere berusting. Er zijn nog mensen die zich niet laten meeslepen door het heersende populisme en die nog nadenken:
Guinness (De Morgen)
Hopen (Het Belang van Limburg)
Le sens d'une crise (La Libre Belgique)
L'échec d'Yves Leterme (Le Soir)
Wordt (hopelijk?) vervolgd.
Guinness (De Morgen)
Hopen (Het Belang van Limburg)
Le sens d'une crise (La Libre Belgique)
L'échec d'Yves Leterme (Le Soir)
Wordt (hopelijk?) vervolgd.
dinsdag 21 augustus 2007
Belgische politiek … of wat ervan overblijft
Terwijl wij allen van onze zomeractiviteiten aan het genieten waren hebben de Belgische politici (of spreken we nu nog uitsluitend van Vlaamse en Waalse politici?), gesteund door hun medialakeien, zoals verwacht, “hun ding” gedaan. En het ziet er lelijk en monsterlijk uit!
Dat ze België aan het uiteen rafelen zijn, tot daar aan toe! Een vaderland, een vlag, een koning, dat zijn allemaal 19de-eeuwse nationalistische en romantische begrippen. Niets voor mij, dank u! Dat ze daarnaast proberen nieuwe vaderlanden uit de grond te stampen, terwijl we nota bene Europa aan het uitbouwen zijn, is, en wel voor dezelfde reden, een historische stap achteruit. Maar goed, gun iedereen zijn romantisme, Raph!
Dat ze dat doen door de bevolking tegen elkaar op te stellen, door de verschillen tussen Vlamingen en de Walen – want de tweetaligen, de Nederlandstalige en Franstalige Brusselaars, de “zinnekes”, … hebben duidelijk géén politiek bestaansrecht in dit land – door deze verschillen dus op te blazen tot ongehoorde proporties, door halve waarheden en hele leugens te verspreiden om “de kiezer” aan hun kant te willen krijgen, dat ze, in ander woorden uitermate onsympathieke, en gevaarlijke, ruziestokers zijn, en dit, enkel en alleen uit politieke machtsoverwegingen, DAT is niet alleen totaal onverantwoord, het is MISDADIG.
Dat “de kiezer” zich zo gemakkelijk laat manipuleren stelt ook niet bepaald gerust! De fora op websites van kranten zitten vol met beledigend scheldproza van de “ene gemeenschap” naar de “andere gemeenschap” (tussen aanhalingstekens, want laat mij toch even mijn serieuze bedenkingen hebben bij deze begrippen). De 30 jaren oude “strategie” van het Vlaams Blok (ruzie stoken en schelden) is nu de strategie van ALLE politieke partijen aan het worden. En deze socio- en psychopathische ziekte, een andere term bestaat er niet voor, waait nu ook stilaan over in het andere landsgedeelte. Ik voel mij omringd door gevaarlijke gekken. Wanneer krijgen we de eerste “communautaire” Hans Van Temsche?
Denken de Vlaamse (of Vlaamsche) politici nu echt dat alles in orde komt (géén Franstaligen meer, géén problemen meer) nadat alles, van BHV tot België zelf, is gesplitst? Of vallen dan pas de eerste doden en beginnen dan de etnische zuiveringen? (En voor critici die deze laatste beweringen/vragen “overdreven” vinden, wat dan te denken van de huidige politieke, journalistieke, en zelfs burgerlijke, retoriek dan?)
Ik vind dat Peace, Love, Groove & Harmony hier, eveneens, niet misstaat, maar ik vrees dat hiervoor de oren van sommigen al serieus zijn dichtgeslibd. Misschien moeten "ze" allemaal eens naar de muziekles voor "heropvoeding".
Dat ze België aan het uiteen rafelen zijn, tot daar aan toe! Een vaderland, een vlag, een koning, dat zijn allemaal 19de-eeuwse nationalistische en romantische begrippen. Niets voor mij, dank u! Dat ze daarnaast proberen nieuwe vaderlanden uit de grond te stampen, terwijl we nota bene Europa aan het uitbouwen zijn, is, en wel voor dezelfde reden, een historische stap achteruit. Maar goed, gun iedereen zijn romantisme, Raph!
Dat ze dat doen door de bevolking tegen elkaar op te stellen, door de verschillen tussen Vlamingen en de Walen – want de tweetaligen, de Nederlandstalige en Franstalige Brusselaars, de “zinnekes”, … hebben duidelijk géén politiek bestaansrecht in dit land – door deze verschillen dus op te blazen tot ongehoorde proporties, door halve waarheden en hele leugens te verspreiden om “de kiezer” aan hun kant te willen krijgen, dat ze, in ander woorden uitermate onsympathieke, en gevaarlijke, ruziestokers zijn, en dit, enkel en alleen uit politieke machtsoverwegingen, DAT is niet alleen totaal onverantwoord, het is MISDADIG.
Dat “de kiezer” zich zo gemakkelijk laat manipuleren stelt ook niet bepaald gerust! De fora op websites van kranten zitten vol met beledigend scheldproza van de “ene gemeenschap” naar de “andere gemeenschap” (tussen aanhalingstekens, want laat mij toch even mijn serieuze bedenkingen hebben bij deze begrippen). De 30 jaren oude “strategie” van het Vlaams Blok (ruzie stoken en schelden) is nu de strategie van ALLE politieke partijen aan het worden. En deze socio- en psychopathische ziekte, een andere term bestaat er niet voor, waait nu ook stilaan over in het andere landsgedeelte. Ik voel mij omringd door gevaarlijke gekken. Wanneer krijgen we de eerste “communautaire” Hans Van Temsche?
Denken de Vlaamse (of Vlaamsche) politici nu echt dat alles in orde komt (géén Franstaligen meer, géén problemen meer) nadat alles, van BHV tot België zelf, is gesplitst? Of vallen dan pas de eerste doden en beginnen dan de etnische zuiveringen? (En voor critici die deze laatste beweringen/vragen “overdreven” vinden, wat dan te denken van de huidige politieke, journalistieke, en zelfs burgerlijke, retoriek dan?)
Ik vind dat Peace, Love, Groove & Harmony hier, eveneens, niet misstaat, maar ik vrees dat hiervoor de oren van sommigen al serieus zijn dichtgeslibd. Misschien moeten "ze" allemaal eens naar de muziekles voor "heropvoeding".
Rock en Jazzstage (part 2)
Ook de stage in Vaalbeek was zeer inspirerend (zie ook Rock en Jazzstage lager). Nogmaals dank aan Bob en Helga die zulke hoogstaande muzikale bijeenkomsten mogelijk maken met hun ongelooflijke (en zware!) inzet. Ook dank aan Patrick en Jeugd en Muziek Brussel.
Leerlingen van Theorie 3! Dankzij jullie enthousiasme (en aanwezigheid in de lessen, ook al was deze niet steeds vereist) zijn we erin geslaagd het programma af te werken! Volgend jaar op naar Theorie 4!
Leerlingen van Ritme 3! Jullie gaven me de gelegenheid om de beste grap van de week uit te halen met mijn collega’s: nat in het zweet, na de les “ritme leggen”, kon ik bij hen gaan pochen, en plagen, hoe het was om “echt les te geven”.
Het was me een waar genoegen om te werken met Groep 3 (Band Session)! Dank u Korneel, Florian, Jef, Lukas, Michaël, Dieter en Lowie. Het slotconcert sprak voor zichzelf.
De enorme niveauverschillen in de Improvisatie 2-klas was voor mij een werkelijke uitdaging. Viktor, Shannon, Diederik, Vic, Bert, Reindert, Rob en Jakob, ik hoop dat ik erin geslaagd ben om elk van jullie, op zijn niveau, met de nodige “tips and tricks” naar huis te sturen om verder te evolueren in de kunst van de improvisatie.
Aan Marnix, Sarah, Hannes, Dieter, Shannon en Wouter, de leerlingen van de Keyboard-workshops wil ik vooral het volgende kwijt: leer omgaan met de akkoorden, hun omkeringen en de stemvoering (standaardgrepen in “werkregister”)! Het feit dat jullie soms een extra uurtje de lessen bijwoonden was het mooiste compliment dat jullie mij konden geven. Dank u!
Ook dank aan alle leraars van de Rock en Jazzstage, en ook aan de “Klassieke” leraars van het Muziek en Sportkamp. De confrontatie tussen de 2 verschillende culturen, de toffe gesprekken die we samen hadden, werken voor mij inspirerend en muziekversterkend. Het blijft echter spijtig dat de verschillende benadering van de muziek ook, soms, nog tot misverstanden leidt. Die kloof zal gedicht worden wanneer we, allen, stilistische en methodische overwegingen laten voor wat ze zijn – verschillend – en uitsluitend nog ons enige echte muzikaal, en taalkundig, orgaan zullen laten gelden: onze oren. Muziek is om naar te luisteren, zo ook argumenten.
Tenslotte een heel speciale dank aan mijn vriend en mentor, Guy. Ik geniet enorm van de eindeloze gesprekken en overpeinzingen die we samen delen. Ik ga naar de stage om van jou te leren!
PLG&H
Leerlingen van Theorie 3! Dankzij jullie enthousiasme (en aanwezigheid in de lessen, ook al was deze niet steeds vereist) zijn we erin geslaagd het programma af te werken! Volgend jaar op naar Theorie 4!
Leerlingen van Ritme 3! Jullie gaven me de gelegenheid om de beste grap van de week uit te halen met mijn collega’s: nat in het zweet, na de les “ritme leggen”, kon ik bij hen gaan pochen, en plagen, hoe het was om “echt les te geven”.
Het was me een waar genoegen om te werken met Groep 3 (Band Session)! Dank u Korneel, Florian, Jef, Lukas, Michaël, Dieter en Lowie. Het slotconcert sprak voor zichzelf.
De enorme niveauverschillen in de Improvisatie 2-klas was voor mij een werkelijke uitdaging. Viktor, Shannon, Diederik, Vic, Bert, Reindert, Rob en Jakob, ik hoop dat ik erin geslaagd ben om elk van jullie, op zijn niveau, met de nodige “tips and tricks” naar huis te sturen om verder te evolueren in de kunst van de improvisatie.
Aan Marnix, Sarah, Hannes, Dieter, Shannon en Wouter, de leerlingen van de Keyboard-workshops wil ik vooral het volgende kwijt: leer omgaan met de akkoorden, hun omkeringen en de stemvoering (standaardgrepen in “werkregister”)! Het feit dat jullie soms een extra uurtje de lessen bijwoonden was het mooiste compliment dat jullie mij konden geven. Dank u!
Ook dank aan alle leraars van de Rock en Jazzstage, en ook aan de “Klassieke” leraars van het Muziek en Sportkamp. De confrontatie tussen de 2 verschillende culturen, de toffe gesprekken die we samen hadden, werken voor mij inspirerend en muziekversterkend. Het blijft echter spijtig dat de verschillende benadering van de muziek ook, soms, nog tot misverstanden leidt. Die kloof zal gedicht worden wanneer we, allen, stilistische en methodische overwegingen laten voor wat ze zijn – verschillend – en uitsluitend nog ons enige echte muzikaal, en taalkundig, orgaan zullen laten gelden: onze oren. Muziek is om naar te luisteren, zo ook argumenten.
Tenslotte een heel speciale dank aan mijn vriend en mentor, Guy. Ik geniet enorm van de eindeloze gesprekken en overpeinzingen die we samen delen. Ik ga naar de stage om van jou te leren!
PLG&H
vrijdag 10 augustus 2007
Belg in het buitenland
Telkens ik in het buitenland verkeer, en dan vooral in de Europese Unie, valt me op hoe ik tegelijk fier (vooral) en toch verlegen ben op mijn “Belgitude”.
Wat eerst opvalt, is hoe onbelangrijk, of helemaal onbestaand zelfs, België wel is als “natie”. Iets waar ik fier op ben. Want dat is volgens mij, in de wereldgeschiedenis, een enorme vooruitgang: een “Niet-nationaal” land zijn. Daardoor is het heel gemakkelijk om mij een Europese (of wereld-) broeder te voelen van mensen die zich dan toch vooral Frans, Engels of Spaans (…) voelen (hoewel dat bij de Europese jeugd toch wel stilaan aan het veranderen is).
Wat daar meteen op volgt is hoe “ridicuul” de Belgische politiek en media wel is. Deze keer vooral met het “Marseilleise-incident” van Leterme: die permanente poging om alsnog een “nationaal” gevoel te willen creëren, opkloppen zou ik moeten zeggen, zij het een Belgische (vooral bij de Franstalige media en politiek), zij het een Vlaamse (Vlaamse media en politiek), de navelstaarderij waarmee dat allemaal gepaard gaat ... dat voelt, op zijn minst, vrij zielig aan vanuit een buitenlands perspectief. Daar ben ik dan wel verlegen voor. Probeer dat maar uit te leggen aan onze Europese broeders.
Belgen worden doorgaans wel graag gezien. Ze kunnen zich dan ook, meestal, in verschillende talen uitdrukken en krijgen hiervoor toch wel enige, bescheiden, bewondering. Dat drietaligheid hier nog niet “sterk aangemoedigd”, en zelfs “verplicht” wordt, zoals in Luxemburg, is dus vrij onbegrijpelijk. Belgen hebben ook weinig kapsones, tenslotte hebben ze géén “nationaliteit” of “expansionistische” cultuur. Ze vormen dan ook géén bedreiging. En net het gevoel om overal “een vlieg” te kunnen zijn waar niemand echt rekening mee houdt, die overal gemakkelijk binnen geraakt en alles kan gadeslaan is toch wel een onbetaalbaar gevoel.
Ons gebrek aan een echte “nationaliteit” is dus een troef. Laat ons dan a.u.b. de “nationale” gevoelens voor wat ze zijn: ridicuul. “Belg” wil ik wel zijn, want dat betekent: “Niets” (11/11/07 correctie: Belg zijn is MEER dan Vlaming en/of Waal!). Maar laat ons dan a.u.b. ook die “Belgitude” niet opkloppen tot een “nationaal gevoel”, dan word ik nog liever “staatloos” (misschien moeten mensen die de “Brabançonne” – of de “Vlaamsche Leeuw” – niet kennen net meer sympathie genieten dan diegenen die het van buiten kunnen zingen). Erger, er wordt hier veel te veel tijd en energie gestopt in “dat communautaire”. Het cliché klopt spijtig genoeg: laat ons eens werk maken van de “echte” problemen.
Wat eerst opvalt, is hoe onbelangrijk, of helemaal onbestaand zelfs, België wel is als “natie”. Iets waar ik fier op ben. Want dat is volgens mij, in de wereldgeschiedenis, een enorme vooruitgang: een “Niet-nationaal” land zijn. Daardoor is het heel gemakkelijk om mij een Europese (of wereld-) broeder te voelen van mensen die zich dan toch vooral Frans, Engels of Spaans (…) voelen (hoewel dat bij de Europese jeugd toch wel stilaan aan het veranderen is).
Wat daar meteen op volgt is hoe “ridicuul” de Belgische politiek en media wel is. Deze keer vooral met het “Marseilleise-incident” van Leterme: die permanente poging om alsnog een “nationaal” gevoel te willen creëren, opkloppen zou ik moeten zeggen, zij het een Belgische (vooral bij de Franstalige media en politiek), zij het een Vlaamse (Vlaamse media en politiek), de navelstaarderij waarmee dat allemaal gepaard gaat ... dat voelt, op zijn minst, vrij zielig aan vanuit een buitenlands perspectief. Daar ben ik dan wel verlegen voor. Probeer dat maar uit te leggen aan onze Europese broeders.
Belgen worden doorgaans wel graag gezien. Ze kunnen zich dan ook, meestal, in verschillende talen uitdrukken en krijgen hiervoor toch wel enige, bescheiden, bewondering. Dat drietaligheid hier nog niet “sterk aangemoedigd”, en zelfs “verplicht” wordt, zoals in Luxemburg, is dus vrij onbegrijpelijk. Belgen hebben ook weinig kapsones, tenslotte hebben ze géén “nationaliteit” of “expansionistische” cultuur. Ze vormen dan ook géén bedreiging. En net het gevoel om overal “een vlieg” te kunnen zijn waar niemand echt rekening mee houdt, die overal gemakkelijk binnen geraakt en alles kan gadeslaan is toch wel een onbetaalbaar gevoel.
Ons gebrek aan een echte “nationaliteit” is dus een troef. Laat ons dan a.u.b. de “nationale” gevoelens voor wat ze zijn: ridicuul. “Belg” wil ik wel zijn, want dat betekent: “Niets” (11/11/07 correctie: Belg zijn is MEER dan Vlaming en/of Waal!). Maar laat ons dan a.u.b. ook die “Belgitude” niet opkloppen tot een “nationaal gevoel”, dan word ik nog liever “staatloos” (misschien moeten mensen die de “Brabançonne” – of de “Vlaamsche Leeuw” – niet kennen net meer sympathie genieten dan diegenen die het van buiten kunnen zingen). Erger, er wordt hier veel te veel tijd en energie gestopt in “dat communautaire”. Het cliché klopt spijtig genoeg: laat ons eens werk maken van de “echte” problemen.
zondag 15 juli 2007
Rock en Jazzstage
Terug van één week Rock & Jazzstage in Dworp, moe maar gelukkig! Hoe heilzaam om samen met een vijftigtal leerlingen en een tiental leerkrachten/monitors onze liefde voor muziek, en voor elkaar, te delen.
Hoe inspirerend om samen te werken met perfectionisten, leerkrachten die van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat het onderste uit de kan halen, ook letterlijk ;-), om hun leerlingen op te vangen en hun kunst nog te verbeteren. Dank u Bob Van Vaerenbergh, Helga Wouters, Paul Prignot, Gyle Waddy, Frederik Donche, David Legley, Senne Guns, Eva en Guy Raiff.
Hoe boeiend om kennis en ervaring over te dragen aan gedreven jonge meisjes en jongens die mij voortdurend aan mijn eigen jeugd en de bijhorende twijfels en onzekerheden herinneren en, vooral, aan hoe het is om authentiek “jong” te zijn: gulzig naar kunst, naar liefde en naar vrijheid.
Dank u Anneke (Amber), Lize (Nathalie), Silke (Maaike), Sofie (Kaat) en Jonas (Herbie). Onthoud dat elke “fout” een uitdaging is om er een mooie oplossing aan te geven en laat dit nu net de motor van uw improvisatie en van uw leerproces zijn.
Dank u Mariske, Nele, Lize, Sarah, Wouter, Matthijs en Jan. Onthoud dat spelen, voelen is, het denken voorbij.
Dank u Sarah, Axel, Steven, Kato, Alexander, Brecht en Jonas. Laat die witte en zwarte toetsen swingen.
Dank u iedereen!
PEACE, LOVE, GROOVE & HARMONY
Citaat van de stage: “La liberté est le privilège de ceux qui ont la connaiscance, car seul eux ont le choix.” (Vrijheid is het voorrecht van degenen die de kennis bezitten, want alleen zij hebben de keuze.)
Guy Raiff
Hoe inspirerend om samen te werken met perfectionisten, leerkrachten die van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat het onderste uit de kan halen, ook letterlijk ;-), om hun leerlingen op te vangen en hun kunst nog te verbeteren. Dank u Bob Van Vaerenbergh, Helga Wouters, Paul Prignot, Gyle Waddy, Frederik Donche, David Legley, Senne Guns, Eva en Guy Raiff.
Hoe boeiend om kennis en ervaring over te dragen aan gedreven jonge meisjes en jongens die mij voortdurend aan mijn eigen jeugd en de bijhorende twijfels en onzekerheden herinneren en, vooral, aan hoe het is om authentiek “jong” te zijn: gulzig naar kunst, naar liefde en naar vrijheid.
Dank u Anneke (Amber), Lize (Nathalie), Silke (Maaike), Sofie (Kaat) en Jonas (Herbie). Onthoud dat elke “fout” een uitdaging is om er een mooie oplossing aan te geven en laat dit nu net de motor van uw improvisatie en van uw leerproces zijn.
Dank u Mariske, Nele, Lize, Sarah, Wouter, Matthijs en Jan. Onthoud dat spelen, voelen is, het denken voorbij.
Dank u Sarah, Axel, Steven, Kato, Alexander, Brecht en Jonas. Laat die witte en zwarte toetsen swingen.
Dank u iedereen!
PEACE, LOVE, GROOVE & HARMONY
Citaat van de stage: “La liberté est le privilège de ceux qui ont la connaiscance, car seul eux ont le choix.” (Vrijheid is het voorrecht van degenen die de kennis bezitten, want alleen zij hebben de keuze.)
Guy Raiff
zaterdag 7 juli 2007
frustratie bij het heersende 'Vlaamse' populisme
De dag na de laatste federale verkiezingen was ik zwaar ontgoocheld, en kwaad, ja … Ik had toen nog géén blog, maar schreef, uit pure frustratie, volgende tekst :
Ik lees maandagmorgen, 11 juni, de reacties van de, al dan niet tevreden, Vlaamse kiezers: ‘paars vermorzeld’, ‘ruk naar rechts’, ‘ruk naar Vlaams’, … Nergens lees ik: ‘de opmars van het Vlaamse populisme’.
Dat nu al jaren aan een stuk het Vlaams Belang erop vooruitgaat, nu gevolgd door Lijst Dedecker en uiteraard ook door CD&V-NVA heeft inderdaad alles met platte populisme te maken: men schotelt de kiezer simplistische beloftes voor en de kiezer houdt van simpel. De 2 paarse partijen, SP.A en VLD, die het populisme geschuwd en zelfs geweerd hebben (zie VLD vs Dedecker) krijgen de grootste klappen.
De krantencommentaren zijn nochtans veelzeggend: ‘Leterme heeft het zichzelf aangedaan’. ‘Het probleem van Leterme’. ‘Gisteren de zege, vandaag de miserie’. Inderdaad, indien CD&V-NVA nu haar simplistische beloftes wil realiseren blijft er hem slechts één mogelijkheid: een grote Vlaamse rechtse coalitie vormen met het Vlaams Belang en Lijst Dedecker om zodoende de 2/3de meerderheid in Vlaanderen te behalen. Daarna gewoon uitvoeren wat de RTBF al fictief voorstelde: eenzijdig de onafhankelijkheid van Vlaanderen uitroepen. De Franstaligen moeten daarbij dan maar uit Brussel en de rand worden uitgerookt (Gebombardeerd? Gedeporteerd?) want Brussel zal niet worden prijsgegeven, nietwaar. En terwijl men dan toch zo goed bezig is, stuurt men ook ineens al die allochtonen terug. En als Europa “ons” probeert tegen te houden? Och, de pot op met Europa!
Of is dit allemaal TE simpel?
Toch is dat blijkbaar het signaal van het rechtse Vlaamse volk dat gretig gekozen heeft wat het populisme van CD&V-NVA, VB en LDD hen voorschotelt. Of nee, sorry, “het rechtse Vlaamse volk”, dat was maar een cliché, nietwaar!
Natuurlijk loopt het zo’n vaart niet, Leterme belooft immers “goed bestuur”, wat dat ook moge zijn. De rechtse Vlaamse kiezer zal weer op zijn honger blijven en nog meer antipolitiek worden. Leterme heeft het zichzelf inderdaad aangedaan! Succes! Leve het populisme! (Mensen, wordt wakker!)
Ik lees maandagmorgen, 11 juni, de reacties van de, al dan niet tevreden, Vlaamse kiezers: ‘paars vermorzeld’, ‘ruk naar rechts’, ‘ruk naar Vlaams’, … Nergens lees ik: ‘de opmars van het Vlaamse populisme’.
Dat nu al jaren aan een stuk het Vlaams Belang erop vooruitgaat, nu gevolgd door Lijst Dedecker en uiteraard ook door CD&V-NVA heeft inderdaad alles met platte populisme te maken: men schotelt de kiezer simplistische beloftes voor en de kiezer houdt van simpel. De 2 paarse partijen, SP.A en VLD, die het populisme geschuwd en zelfs geweerd hebben (zie VLD vs Dedecker) krijgen de grootste klappen.
De krantencommentaren zijn nochtans veelzeggend: ‘Leterme heeft het zichzelf aangedaan’. ‘Het probleem van Leterme’. ‘Gisteren de zege, vandaag de miserie’. Inderdaad, indien CD&V-NVA nu haar simplistische beloftes wil realiseren blijft er hem slechts één mogelijkheid: een grote Vlaamse rechtse coalitie vormen met het Vlaams Belang en Lijst Dedecker om zodoende de 2/3de meerderheid in Vlaanderen te behalen. Daarna gewoon uitvoeren wat de RTBF al fictief voorstelde: eenzijdig de onafhankelijkheid van Vlaanderen uitroepen. De Franstaligen moeten daarbij dan maar uit Brussel en de rand worden uitgerookt (Gebombardeerd? Gedeporteerd?) want Brussel zal niet worden prijsgegeven, nietwaar. En terwijl men dan toch zo goed bezig is, stuurt men ook ineens al die allochtonen terug. En als Europa “ons” probeert tegen te houden? Och, de pot op met Europa!
Of is dit allemaal TE simpel?
Toch is dat blijkbaar het signaal van het rechtse Vlaamse volk dat gretig gekozen heeft wat het populisme van CD&V-NVA, VB en LDD hen voorschotelt. Of nee, sorry, “het rechtse Vlaamse volk”, dat was maar een cliché, nietwaar!
Natuurlijk loopt het zo’n vaart niet, Leterme belooft immers “goed bestuur”, wat dat ook moge zijn. De rechtse Vlaamse kiezer zal weer op zijn honger blijven en nog meer antipolitiek worden. Leterme heeft het zichzelf inderdaad aangedaan! Succes! Leve het populisme! (Mensen, wordt wakker!)
Staf De Wilde
… is iemand die ik ‘ken’ van Open Venster in HUMO. Heel vaak schrijft hij, voor mij althans, zo raak dat ik het gevoel krijg dat ik het zelf had willen schrijven. Wat me opvalt bij het ontdekken van zijn blog is dat deze man uitgesproken ‘links’ is. Heeft de ‘verwantschap’ die ik voel met zijn commentaren daar dan mee te maken? Ongetwijfeld! ‘Links’ betekent wel degelijk iets. Maar nog veel meer heeft het te maken met het feit dat uit zijn teksten blijkt dat hij goed geïnformeerd en genuanceerd is, dat hij steeds verder zoekt dan hetgeen ons maar al te gemakkelijk wordt voorgeschoteld door onze media, onze politici, … , dat hij zich verzet tegen een groeiende populisme en vervlakking, … , dat hij, vooral, een uitgesproken ‘humanist’ is.
Een kleine bloemlezing:
bloedeloosheid van links - Electrabel - Gaza in onze pers - manipulatie - Carl Devos in De Morgen - Gaza - kattebel - oer-Vlaams - de gebuisden - Calimero - vox populi - politieke zelfbediening - VRT en verder - Bracke in Humo
Een kleine bloemlezing:
bloedeloosheid van links - Electrabel - Gaza in onze pers - manipulatie - Carl Devos in De Morgen - Gaza - kattebel - oer-Vlaams - de gebuisden - Calimero - vox populi - politieke zelfbediening - VRT en verder - Bracke in Humo
donderdag 5 juli 2007
Dove muzikanten?
"Le système d'apprentissage qui instruit la musique presque uniquement avec les yeux donne naissance à des musiciens sourds !!!"
De leermethode die muziek bijna uitsluitend via de ogen onderwijst doet dove muzikanten ontstaan!!!
Guy Raiff
Duidelijk geformuleerd! Een krachtige citaat tegen de "klassieke" muziekmethode die te "partituurgericht" is en bijgevolg de luisterbereidheid en het gehoor van de muzikanten verwaarloost.
De leermethode die muziek bijna uitsluitend via de ogen onderwijst doet dove muzikanten ontstaan!!!
Guy Raiff
Duidelijk geformuleerd! Een krachtige citaat tegen de "klassieke" muziekmethode die te "partituurgericht" is en bijgevolg de luisterbereidheid en het gehoor van de muzikanten verwaarloost.
woensdag 4 juli 2007
The Great War for Civilisation
Dit uitstekende boek van Robert Fisk plaatst de conflicten in het Midden-Oosten in een perspectief dat “we” in het Westen niet gewoon zijn, en dit zowel historisch, politiek als journalistiek. Het lezen ervan maakte me behoorlijk kwaad op “de Westerse media” of “Wat wij willen dat u wel en niet weet.”
Audioverslag van Independent-journalist Robert Fisk in Vooruit Gent
Artikels van Robert Fisk
Het zijn net mensen
Een absolute must-read voor mensen die graag meer willen weten dan wat de media ons voorschotelen over het Midden-Oosten!
website van Joris Luyendijk
Roken / Niet-Roken
‘Niet-roken’ is stilaan een religie geworden. Een perfectionistisch geloof dat, door iets NIET te doen, de gezondheid, zowel lichamelijk als moreel, als hoogste doel heeft gesteld, met als onderliggende hoop het eeuwige leven. (Zo kent een andere religie nog steeds, sinds eeuwen, een gelijkaardig geloof in de vorm van het ‘celibaat’. Naast de beloofde hel hangen er ons allerlei nare ziektes boven het hoofd, onder andere ‘doof worden’, weet je nog?)
Met de nieuwe wet op het niet-roken op de werkvloer is er een raar fenomeen ontstaan. Deze wet heeft als terechte doelstelling de niet-rokers te beschermen, dacht ik, niet de rokers te veroordelen. Niet zo! Rokers die zich braaf aan de wet onderwerpen gaan nu buiten op straat roken, in het zicht van alle voorbijgangers. En waar vroeger, voor de ‘apartheidswet’, een soort wapenstilstand werd gerespecteerd tussen niet-rokers en rokers, worden nu alle pijlen van de niet-rokers gericht op de, nu kwetsbare, dakloze rokers. Men is erin geslaagd de rokers aan de schandpaal te nagelen.
Er ontstaat nu duidelijk een activisme bij de niet-rokers die het roken ook van het straatbeeld wil bannen. En dit gebeurt, in het beste geval, door proselitisme – niet-rokende missionarissen die de rokers proberen te bekeren tot het ‘juiste’ geloof – en in het slechtste geval, door regelrechte ‘aanvallen’ van de goegemeente op de ‘zondaars’. Dit alles geïnspireerd door angst, voor het leven, voor de dood!
Persoonlijk hang ik een ander geloof aan. Sinds ik in staat ben om over leven en dood te denken weet ik dat ik dood ga. Dat maakt mij niet angstig, wel integendeel, het is de enige zekerheid die ik heb. Indien ik sterf van mijn genot, omdat ik ‘de dag pluk’ (Carpe diem) met roken (of drinken, of teveel vet te eten, …) is dat voor mij mooi meegenomen. Ik sterf liever aan epicurisme dan aan ascetisme. Maar ik probeer anderen niet te bekeren tot mijn geloof. Iedereen is vrij om het geloof aan te hangen dat het beste bij hem past. Ik ook.
De volgende keer dat ik, rustig, mijn sigaretje rook, zonder iemand hierbij lastig te vallen, hoop ik zelf ook niet lastig gevallen te worden.
Met de nieuwe wet op het niet-roken op de werkvloer is er een raar fenomeen ontstaan. Deze wet heeft als terechte doelstelling de niet-rokers te beschermen, dacht ik, niet de rokers te veroordelen. Niet zo! Rokers die zich braaf aan de wet onderwerpen gaan nu buiten op straat roken, in het zicht van alle voorbijgangers. En waar vroeger, voor de ‘apartheidswet’, een soort wapenstilstand werd gerespecteerd tussen niet-rokers en rokers, worden nu alle pijlen van de niet-rokers gericht op de, nu kwetsbare, dakloze rokers. Men is erin geslaagd de rokers aan de schandpaal te nagelen.
Er ontstaat nu duidelijk een activisme bij de niet-rokers die het roken ook van het straatbeeld wil bannen. En dit gebeurt, in het beste geval, door proselitisme – niet-rokende missionarissen die de rokers proberen te bekeren tot het ‘juiste’ geloof – en in het slechtste geval, door regelrechte ‘aanvallen’ van de goegemeente op de ‘zondaars’. Dit alles geïnspireerd door angst, voor het leven, voor de dood!
Persoonlijk hang ik een ander geloof aan. Sinds ik in staat ben om over leven en dood te denken weet ik dat ik dood ga. Dat maakt mij niet angstig, wel integendeel, het is de enige zekerheid die ik heb. Indien ik sterf van mijn genot, omdat ik ‘de dag pluk’ (Carpe diem) met roken (of drinken, of teveel vet te eten, …) is dat voor mij mooi meegenomen. Ik sterf liever aan epicurisme dan aan ascetisme. Maar ik probeer anderen niet te bekeren tot mijn geloof. Iedereen is vrij om het geloof aan te hangen dat het beste bij hem past. Ik ook.
De volgende keer dat ik, rustig, mijn sigaretje rook, zonder iemand hierbij lastig te vallen, hoop ik zelf ook niet lastig gevallen te worden.
Europa, het werkt!
Veel te vaak vergeet men, in de pers of in debatten, Europa in een historisch perspectief te presenteren aan onze jeugd. Onze jeugd die nauwelijks nog de 1ste golfoorlog heeft gekend in 1991, om maar één historische referentie te geven. Laat staan dat ze een duidelijk beeld hebben van hoe Europa er daarvoor uitzag.
Op 19 september 1946, net na de 2de wereldoorlog sprak Winston Churchill (premier Groot-Brittannië 1940-1945, 1951-1955) volgende woorden, in Zürich, uit:
Let Europe arise!
Ik zou tot U willen spreken over het drama van Europa. ...
[Er] ontstonden in dat Europa verschrikkelijke nationalistische oorlogen, die wij in de negentiende eeuw en zelf tijdens onze generatie hebben gezien en die de vrede en de hoop van heel de mensheid ruïneerden. ...
Onder de overwinnaars hoort men een Babelse spraakverwarring, onder de overwonnenen heerst een wanhopig stilzwijgen. Dat is er geworden van een Europa, verdeeld over zoveel staten. ...
Er bestaat echter een geneesmiddel dat, als het algemeen werd aanvaard, als door een wonder de situatie totaal zou kunnen veranderen, waardoor geheel Europa, of minstens het grootste deel ervan, even vrij en gelukkig zou worden als de Zwitsers van onze dagen.
Wat dat geneesmiddel is? Het bestaat uit het hervormen van de Europese familie, haar een nieuwe structuur te geven, die haar veroorlooft te leven en te geloven in vrede, veiligheid en vrijheid. Wij moeten een soort van Verenigde Staten van Europa scheppen.
Toen ik kind was, in de jaren ’60 en ’70, waren Spanje, Portugal en Griekenland nog dictaturen waaruit vreselijke martelverhalen overwaaiden.
Slovenië maakte toen nog deel uit van Joegoslavië onder de dictatuur van Generaal Tito.
Over Estland, Litouwen en Letland had ik nog nooit horen spreken. Samen met Hongarije, Roemenië, Bulgarije, Polen, Oost-Duitsland, Tsjechië en Slowakije hoorden ze bij het Oostblok – of was het de Sovjetunie, dat was me niet altijd duidelijk – achter een ijzeren gordijn waardoor zo goed als géén informatie doorsijpelde. Het leek wel of de gekende wereld aan dat gordijn stopte. Finland werd in filmen geportretteerd als de draaischijf waar Amerikaanse, Britse en Russische spionnen hun koude oorlog gingen voeren.
Denemarken en Zweden leken verre landen waar het altijd koud was. Malta was mij totaal onbekend.
In het Verenigd Koninkrijk werden misdadigers nog opgehangen. Het “klasse” systeem was daar nog echt voelbaar. Het leek alsof er alleen arme arbeiders en rijke renteniers woonden. En in Ierland was blijkbaar iedereen arm.
In Noord-Ierland woede er een permanente burgeroorlog, zo ook in Cyprus.
De Europese Economische Gemeenschap bestond al uit 6 landen. Maar aan de grens met Frankrijk, West-Duitsland of Italië werd men toch nog grondig gecontroleerd met inbegrip van het totaal doorzoeken van de auto.
Al die landen waren vreemde landen voor mij, “vreemd” in alle opzichten. De enige landen met wie ik me als kleine Belg echt mee verwant voelde, dankzij de BeNeLux, waren Nederland en Luxemburg.
En nu, 35 jaar later, vormen al die “vreemde” en/of “gevaarlijke” landen, samen, de Europese Unie. Wanneer ik zo terugblik lijken landen als Kroatië en Turkije mij véél minder vreemd, vandaag, dan vele van de huidige Europese landen, gisteren.
Op 19 september 1946, net na de 2de wereldoorlog sprak Winston Churchill (premier Groot-Brittannië 1940-1945, 1951-1955) volgende woorden, in Zürich, uit:
Let Europe arise!
Ik zou tot U willen spreken over het drama van Europa. ...
[Er] ontstonden in dat Europa verschrikkelijke nationalistische oorlogen, die wij in de negentiende eeuw en zelf tijdens onze generatie hebben gezien en die de vrede en de hoop van heel de mensheid ruïneerden. ...
Onder de overwinnaars hoort men een Babelse spraakverwarring, onder de overwonnenen heerst een wanhopig stilzwijgen. Dat is er geworden van een Europa, verdeeld over zoveel staten. ...
Er bestaat echter een geneesmiddel dat, als het algemeen werd aanvaard, als door een wonder de situatie totaal zou kunnen veranderen, waardoor geheel Europa, of minstens het grootste deel ervan, even vrij en gelukkig zou worden als de Zwitsers van onze dagen.
Wat dat geneesmiddel is? Het bestaat uit het hervormen van de Europese familie, haar een nieuwe structuur te geven, die haar veroorlooft te leven en te geloven in vrede, veiligheid en vrijheid. Wij moeten een soort van Verenigde Staten van Europa scheppen.
Toen ik kind was, in de jaren ’60 en ’70, waren Spanje, Portugal en Griekenland nog dictaturen waaruit vreselijke martelverhalen overwaaiden.
Slovenië maakte toen nog deel uit van Joegoslavië onder de dictatuur van Generaal Tito.
Over Estland, Litouwen en Letland had ik nog nooit horen spreken. Samen met Hongarije, Roemenië, Bulgarije, Polen, Oost-Duitsland, Tsjechië en Slowakije hoorden ze bij het Oostblok – of was het de Sovjetunie, dat was me niet altijd duidelijk – achter een ijzeren gordijn waardoor zo goed als géén informatie doorsijpelde. Het leek wel of de gekende wereld aan dat gordijn stopte. Finland werd in filmen geportretteerd als de draaischijf waar Amerikaanse, Britse en Russische spionnen hun koude oorlog gingen voeren.
Denemarken en Zweden leken verre landen waar het altijd koud was. Malta was mij totaal onbekend.
In het Verenigd Koninkrijk werden misdadigers nog opgehangen. Het “klasse” systeem was daar nog echt voelbaar. Het leek alsof er alleen arme arbeiders en rijke renteniers woonden. En in Ierland was blijkbaar iedereen arm.
In Noord-Ierland woede er een permanente burgeroorlog, zo ook in Cyprus.
De Europese Economische Gemeenschap bestond al uit 6 landen. Maar aan de grens met Frankrijk, West-Duitsland of Italië werd men toch nog grondig gecontroleerd met inbegrip van het totaal doorzoeken van de auto.
Al die landen waren vreemde landen voor mij, “vreemd” in alle opzichten. De enige landen met wie ik me als kleine Belg echt mee verwant voelde, dankzij de BeNeLux, waren Nederland en Luxemburg.
En nu, 35 jaar later, vormen al die “vreemde” en/of “gevaarlijke” landen, samen, de Europese Unie. Wanneer ik zo terugblik lijken landen als Kroatië en Turkije mij véél minder vreemd, vandaag, dan vele van de huidige Europese landen, gisteren.
Abonneren op:
Berichten (Atom)
