Belg in het buitenland

Telkens ik in het buitenland verkeer, en dan vooral in de Europese Unie, valt me op hoe ik tegelijk fier (vooral) en toch verlegen ben op mijn “Belgitude”.
Wat eerst opvalt, is hoe onbelangrijk, of helemaal onbestaand zelfs, België wel is als “natie”. Iets waar ik fier op ben. Want dat is volgens mij, in de wereldgeschiedenis, een enorme vooruitgang: een “Niet-nationaal” land zijn. Daardoor is het heel gemakkelijk om mij een Europese (of wereld-) broeder te voelen van mensen die zich dan toch vooral Frans, Engels of Spaans (…) voelen (hoewel dat bij de Europese jeugd toch wel stilaan aan het veranderen is).
Wat daar meteen op volgt is hoe “ridicuul” de Belgische politiek en media wel is. Deze keer vooral met het “Marseilleise-incident” van Leterme: die permanente poging om alsnog een “nationaal” gevoel te willen creëren, opkloppen zou ik moeten zeggen, zij het een Belgische (vooral bij de Franstalige media en politiek), zij het een Vlaamse (Vlaamse media en politiek), de navelstaarderij waarmee dat allemaal gepaard gaat ... dat voelt, op zijn minst, vrij zielig aan vanuit een buitenlands perspectief. Daar ben ik dan wel verlegen voor. Probeer dat maar uit te leggen aan onze Europese broeders.
Belgen worden doorgaans wel graag gezien. Ze kunnen zich dan ook, meestal, in verschillende talen uitdrukken en krijgen hiervoor toch wel enige, bescheiden, bewondering. Dat drietaligheid hier nog niet “sterk aangemoedigd”, en zelfs “verplicht” wordt, zoals in Luxemburg, is dus vrij onbegrijpelijk. Belgen hebben ook weinig kapsones, tenslotte hebben ze géén “nationaliteit” of “expansionistische” cultuur. Ze vormen dan ook géén bedreiging. En net het gevoel om overal “een vlieg” te kunnen zijn waar niemand echt rekening mee houdt, die overal gemakkelijk binnen geraakt en alles kan gadeslaan is toch wel een onbetaalbaar gevoel.
Ons gebrek aan een echte “nationaliteit” is dus een troef. Laat ons dan a.u.b. de “nationale” gevoelens voor wat ze zijn: ridicuul. “Belg” wil ik wel zijn, want dat betekent: “Niets” (11/11/07 correctie: Belg zijn is MEER dan Vlaming en/of Waal!). Maar laat ons dan a.u.b. ook die “Belgitude” niet opkloppen tot een “nationaal gevoel”, dan word ik nog liever “staatloos” (misschien moeten mensen die de “Brabançonne” – of de “Vlaamsche Leeuw” – niet kennen net meer sympathie genieten dan diegenen die het van buiten kunnen zingen). Erger, er wordt hier veel te veel tijd en energie gestopt in “dat communautaire”. Het cliché klopt spijtig genoeg: laat ons eens werk maken van de “echte” problemen.