Eentaligheid verdedigen in de 21ste eeuw is even absurd als analfabetisme verdedigen in de 19de eeuw. België heeft steeds als voordeel gehad dat het een meertalig land was. De talenkennis die hier automatisch uit voortvloeit, heeft de Belgen géén windeieren gelegd, zowel op economisch als op politiek vlak (in de Europese eenmaking).
België mist dus al 70 jaar, sinds de taalwet van 1932, de geschiedenis en de vooruitgang. In plaats van voor eentaligheid te kiezen in het onderwijs had men het Vlaamse voorstel om overal tweetaligheid te verplichten moeten volgen. Niet zo! Toch zegt het gezonde verstand dat toen DE kans gemist is om echt vooruitstrevend te zijn op gebied van talenkennis.
Net nu de Franstaligen stilaan het belang ontdekken van het Nederlands als 2de taal, net nu zij hun onderwijs hervormen met Nederlandse “onderdompelings”-scholen, net nu zij blijkbaar wel klaar zijn voor tweetaligheid, nu blijken de Vlamingen niet meer in zo’n tweetalig avontuur te geloven, uit een irrationele vrees voor het verlies voor de eigen identiteit en taal. De onnozelste argumenten worden geuit om toch maar de Vlaamse eentaligheid te verdedigen (Ja maar, ze kunnen nog niet eens hun eigen taal correct beheersen - sic!).
Het is bedroevend om te merken hoe weinig mensen meertalig zijn, hoe weinig mensen hierdoor kunnen genieten van een brede kijk op de wereld en de wereldcultuur, hoe “wereld-analfabeet” ze hierdoor worden, en erger, hoe er hierdoor een politiek wordt gevoerd van permanente cultuurvervlakking en zelfs -verlaging.
Men heeft in het verleden het onderwijs verplicht gemaakt om analfabetisme tegen te gaan. Waarom verplicht men het tweetalig onderwijs niet om ééntaligheid tegen te gaan? Wilt men eigenlijk wel ECHTE kansen aanbieden aan onze jeugd? Of vinden we het taalnationalisme belangrijker dan de individuele rijkdom die men kan genieten dankzij meertaligheid?
Abonneren op:
Reacties plaatsen (Atom)
0 reacties:
Een reactie plaatsen