Vergeten we even de Vlaamse/Waalse/Belgische navelstaarderij!
Kennen jullie KIVA, loans that change lives?
www.kiva.org is a non-profit organisatie die je de mogelijkheid biedt om ondernemers in ontwikkelingslanden kleine sommen geld te lenen tegen 0% intrest (microfinance). Hiermee kunnen wij, als individu, kapitaal ter beschikking stellen aan arme mensen – om een naaimachine, vee, enz … te kopen – zodat ze de nodige investeringen kunnen doen om zichzelf uit de vicieuze cirkel van de armoede te werken.
Wanneer je geld is terugbetaald kan je weer iemand anders helpen. Enzovoort …
Zelf heb ik, begin november 2007, 150 $ geïnvesteerd, en help ik hiermee een vrouw uit Ecuador om een winkeltje in cosmetica op te richten. 12% van de lening is ondertussen al terugbetaald. Ik kijk al uit naar een volgende lening.
Uiteindelijk is het leuker om te weten dat dit kleine bedrag mensen in de wereld kan helpen, dan om dat geld op de bank te laten staan of het op te doen aan de zoveelste elektronische gadget.
Wanneer wordt zoiets ook opgericht voor onze mensen, hier in België, die het ook moeilijk hebben om aan de armoedespiraal te ontsnappen?
vrijdag 21 december 2007
donderdag 13 december 2007
Een (zéér bescheiden) terugkeer van nuance, van perspectief, van rede?
Het Leterme/radio mille collines/RTBF incident, gekoppeld aan de verjaardag van “Bye Bye, Belgium”, heeft een (licht) zuiverend effect op de media en op de opinies. Eindelijk lezen en horen we meer nuance, meer perspectief, meer redelijkheid.
Toch blijft het voor sommigen, Peter Vandermeersch van De Standaard op kop, nog te moeilijk om de eigen partijdigheid toe te geven, in te zien. Voor vele Vlamingen blijft het vooral de Franstalige pers die zich schuldig maakt aan partijdigheid. Zelf blijven ze overtuigd van hun absolute objectiviteit, van het eigen groot gelijk.
Opvallend is wel dat dit groot gelijk ook, en nog steeds, een groot draagvlak heeft in Vlaanderen, wat de eigen nuancering niet helpt natuurlijk. Nochtans zou een al te groot consensus moeten tot wantrouwen nopen. Wat is nog de eigen mening in de “groepsmening”? Hoe opgefokt, opgelegd, gehersenspoeld, totalitair is die mening? Waar blijven de sceptici?
Eerlijk, sinds deze week zijn de kritische geesten in de Vlaamse pers terug! Eindelijk. Het laatste jaar kwamen ze nochtans zeer weinig aan bod. Alsof ze spreekverbod hadden. Of waren ze het, begrijpelijkerwijze, moe om tegen de stroming in te varen?
In de Franstalige pers, en opinie, leest men veel meer verschillende meningen, niet altijd genuanceerd, dat is waar. Maar die verscheidenheid is, en blijft, opvallend. De Franstaligen zijn niet unaniem over de hele lijn, behalve dan, misschien, over hun emotionele (?) band met België. Op een of ander manier komt dit veel natuurlijker over. Er bestaat bij hen géén “afgesproken” opinie waarbij het not done is deze in vraag te stellen. Het debat is er levendiger. Is het daardoor dat de meest extreme standpunten er weinig voeten aan de grond krijgen?
Vlaanderen moet erkennen dat het “eigen volk eerst”-discours, dat door enkele heethoofden in alle geledingen van het “Vlaamse Volk” is binnengesmokkeld, onsympathiek, erger, gevaarlijk overkomt. Ik blijf erbij: Franstaligen kunnen echt superdom uit de hoek komen, en dat kan echt wel op de zenuwen gaan werken, maar dat vind ik nog steeds niet onsympathiek, laat staan gevaarlijk.
En toegegeven, in de steeds grotere communautaire polarisatie blijft het moeilijk om objectief te blijven, zowel voor Vlamingen als voor Franstaligen. Wanneer de eigen groep wordt aangevallen steekt de natuurlijke reflex, ter verdediging van de eigen stam, de kop op. En dan begint het kleuterspelletje, hé: "ja maar, hij was eerst!". Laat dat nu net het spektakel zijn dat onze politici al zolang presenteren, gevolgd, gesteund en bevestigd door “hun” media. Het wordt hoog tijd dat het debat wordt opgetild naar een volwassen niveau. Ging het tenslotte niet om “goed bestuur”? Wanneer stopt de woordenstrijd? Wanneer begint het “echt” debat?
En, al bij al, we schrijven op blogs, op fora, … We proberen ook onze (?) mening te laten horen. En toch blijven we gefrustreerd achter. Zolang de twee gemeenschappen, en hun democratische, culturele, journalistieke vertegenwoordigers, blijven ruziën, voelen we ons eigenlijk als een angstig kind dat wenst dat de ruzie tussen papa en mama nu eindelijk zou stoppen … en dat het eten nu eens op tafel komt.
Toch blijft het voor sommigen, Peter Vandermeersch van De Standaard op kop, nog te moeilijk om de eigen partijdigheid toe te geven, in te zien. Voor vele Vlamingen blijft het vooral de Franstalige pers die zich schuldig maakt aan partijdigheid. Zelf blijven ze overtuigd van hun absolute objectiviteit, van het eigen groot gelijk.
Opvallend is wel dat dit groot gelijk ook, en nog steeds, een groot draagvlak heeft in Vlaanderen, wat de eigen nuancering niet helpt natuurlijk. Nochtans zou een al te groot consensus moeten tot wantrouwen nopen. Wat is nog de eigen mening in de “groepsmening”? Hoe opgefokt, opgelegd, gehersenspoeld, totalitair is die mening? Waar blijven de sceptici?
Eerlijk, sinds deze week zijn de kritische geesten in de Vlaamse pers terug! Eindelijk. Het laatste jaar kwamen ze nochtans zeer weinig aan bod. Alsof ze spreekverbod hadden. Of waren ze het, begrijpelijkerwijze, moe om tegen de stroming in te varen?
In de Franstalige pers, en opinie, leest men veel meer verschillende meningen, niet altijd genuanceerd, dat is waar. Maar die verscheidenheid is, en blijft, opvallend. De Franstaligen zijn niet unaniem over de hele lijn, behalve dan, misschien, over hun emotionele (?) band met België. Op een of ander manier komt dit veel natuurlijker over. Er bestaat bij hen géén “afgesproken” opinie waarbij het not done is deze in vraag te stellen. Het debat is er levendiger. Is het daardoor dat de meest extreme standpunten er weinig voeten aan de grond krijgen?
Vlaanderen moet erkennen dat het “eigen volk eerst”-discours, dat door enkele heethoofden in alle geledingen van het “Vlaamse Volk” is binnengesmokkeld, onsympathiek, erger, gevaarlijk overkomt. Ik blijf erbij: Franstaligen kunnen echt superdom uit de hoek komen, en dat kan echt wel op de zenuwen gaan werken, maar dat vind ik nog steeds niet onsympathiek, laat staan gevaarlijk.
En toegegeven, in de steeds grotere communautaire polarisatie blijft het moeilijk om objectief te blijven, zowel voor Vlamingen als voor Franstaligen. Wanneer de eigen groep wordt aangevallen steekt de natuurlijke reflex, ter verdediging van de eigen stam, de kop op. En dan begint het kleuterspelletje, hé: "ja maar, hij was eerst!". Laat dat nu net het spektakel zijn dat onze politici al zolang presenteren, gevolgd, gesteund en bevestigd door “hun” media. Het wordt hoog tijd dat het debat wordt opgetild naar een volwassen niveau. Ging het tenslotte niet om “goed bestuur”? Wanneer stopt de woordenstrijd? Wanneer begint het “echt” debat?
En, al bij al, we schrijven op blogs, op fora, … We proberen ook onze (?) mening te laten horen. En toch blijven we gefrustreerd achter. Zolang de twee gemeenschappen, en hun democratische, culturele, journalistieke vertegenwoordigers, blijven ruziën, voelen we ons eigenlijk als een angstig kind dat wenst dat de ruzie tussen papa en mama nu eindelijk zou stoppen … en dat het eten nu eens op tafel komt.
Abonneren op:
Berichten (Atom)
